این فیلم تو ژانر درام ساخته شده، در رده ی R قرار داره و محصول سال 2003 هستش. کارگردانش لارس ون تریر(Lars von Trier) و بازیگرای اصلیش نیکول کیدمن (Nicole Kidman) در نقش گریس (Grace Margaret Mulligan) و پال بتانی (Paul Bettany) در نقش تام ادیسون هستن. این فیلم 13 بار برنده ی جایزه تو جشنواره ی مختلفی شده و 19 بار نامزد هم نامزد دریافت جایزه شده. از مهمترین این جایزه هایی که دریافت کرده میشه به درخت خرمای طلایی جشنواره ی کن سال 2003 اشاره کرد که به کارگردان این فیلم رسیده.

خلاصه ی فیلم:

گریس که در حال فرار از دست یه عده گانگستر هست به دهکده ی کوچیکی به نام داگویل پناه میبره. مردم دهکده پناهش هم با سخاوتمندی پناهش میدن. گریس هم برای تشکر از اهالی دهکده به، اصرار خودش، سعی میکنه تو هر کاری که میتونه به مردم دهکده کمک کنه. بعد از مدتی گه پلیس و گنگسترها باز هم برای پیدا کردن گریس به این دهکده سر میزنن مردم دهکده به این نتیجه میرسن که به خاطر به خطر انداختن آرامش دهکدشون، گریس بایستی کارای بیشتری براشون انجام بده و اینجاست که گریس کم کم متوجه میشه مردم این دهکده انقدرها هم خوش قلب نیستن...

نظر شخصیم درباره ی فیلم:

شاید حضور نیکول کیدمن تو این فیلم برای طرفدارای این بازیگر کافی باشه که بخوان داگویل رو ببینن. اما با دیدن اولین صحنه های فیلم نا امیدی عمیقی بیاد سراغشون. حسی که فکر میکنم چند سال قبل وقتی برای اولین بار این فیلم رو میدیدم سراغ من هم اومد، چون این فیلم بیشتر از اینکه شبیه یه فیلم واقعی باشه، شبیه تئاتر تلویزیونیی هست که تو نه پرده به نمایش در میاد! اما فقط کافی که چند دقیقه به تماشای فیلم ادامه بدن تا متوجه بشن بازی نیکول کیدمن در مقابل قدرت تاثیرگذاری کلی فیلم تقریبا به چشم نمیاد. داگویل یکی از غیر معمول ترین فیلم ها و در عین حال یکی از زیباترین فیلم هایی هست که دیدم. یکی از معدود فیلم هایی که واقعا حرفی برای گفتن داره و در عین حال از جذابیت های یه فیلم سرگرم کننده هم برخورداره که شاید نمره ی 7.9 از  IMDbهم این مسئله رو تایید کنه. تو داستان داگویل، مفاهیمی مثل درستی و نادرستی، خوش قلبی، نیکوکاری، قدرت و بسیاری از مسایل دیگه به شیوه ی بسیار زیبایی به چالش کشیده میشه.. در آخر باید بگم که حتی اگه این فیلم قبلا دیدن، باز هم دیدن این فیلم رو به شما توصیه میکنم!